Nikola Malović - „Galeb koji se smeje“ donosi sreću



Sa Nikolom Malovićem o knjižari, izdavaštvu i romanu koji donosi sreću



Knjižara ‘’So’’ nastanila se na glavnom trgu, nekada Trgu soli, nedaleko od mesta gde je bila prva bokeljska, hercegnovska knjižara, koju je 1898. otvorio Jovo Sekulović, prvi srpski obalni knjižar. Koliko je ta činjenica

uticala da budete istrajni, odgovorni i uspešni u tom poslu?


Knjižara So po dozvoli nasljednika Jova Sekulovića baštini tradiciju 122 godina starog srpskog obalnog knjižarstva, što nas čini veoma ponosnim. Svake polujubilarne ili jubilarne godine Knjižara So izda ćirilični spomen-pečat i utiskuje ga, po želji kupaca, na sve prodate knjige i na sve prodate razglednice.

Ogromna je kulturna potencija tog spomen-pečata.


Ovog smo ljeta zbog korona narativa skromnije proslavili 16. Dane Knjižare So – dane obnovljenog gradskog knjižarstva i izdavaštva. Minulih godina se dešavalo da ljudi iz kafića na trgu negdje oko 02.00 ujutru iznenađeno kazuju jedni drugima: Gle, knjižara i dalje radi?! To se dešavalo (a nadam se i da hoće

u nastavku) stoga što je naša butiga postala obavezna stanica, između ostalog i zato što se radi o jedinoj klasičnoj knjižari u kojoj boravi pisac.


Prije nekoliko dana priča mi prošlogodišnji posjetitelj, kome sam tada potpisao roman „Jedro nade“, kako ga je supruga upitala od kada to prodavci potpisuju knjige?!


U profesionalnom smislu definišete se kao pisac, knjižar i izdavač. U kojoj se od ove tri uloge najviše pronalazite?


Kada bih sebe u profesionalnom smislu prikazao matematički, mislim da bi formula izgledala ovako: 1+(1+1), što će reći da su sada već knjižar i izdavač dvije gotovo srasle specijalizacije, bez kojih pisac koji je postojao odranije ne bi mogao da živi. Ili barem ne tako ugodno.




Alegorijski roman ‘’Galeb koji se smeje’’ predstavili ste na 64. Međunarodnom sajmu knjiga u Beogradu. Da li ste tokom izolacije radili na nekom novom naslovu i šta očekujete od ovogodišnjeg Beogradskog

sajma knjiga?


Tokom izolacije radio sam više na tome kako da prepoznam zamke vremena što dolazi, o čemu sam sve vrijeme pisao za Pečat čiji sam kolumnista.


Od 2018. godine rješavam književne algoritme novog romana i polako gradim kostur, ali se još ne usuđujem da napišem prvu rečenicu upravo zato što će se tek krajem ove i početkom naredne godine iskristalisati detalji Velikog reseta što slijedi. Složićete se da bi bilo glupo pisati roman koji je u startu zastario jer ne podrazumijeva logiku doba što će doći.


Istina, radnja se uvijek može smjestiti u prošlost, ali to nije, rekao bih, moj manir, budući da je „Lutajući Bokelj“, moj prvi roman, pisan s ambicijom da čitalac pomisli kako opisuje aktuelna vremena. Prvo izdanje „Lutajućeg

Bokelja“ pojavilo se u Laguni 2007, i nije do danas izgubilo ništa od geopolitičke ili bilo kakve druge aktuelnosti.


Plašim se da Beogradskog sajma knjiga ove godine neće biti.


Iako je opšte poznata činjenica koliko je teško baviti se izdavaštvom, uprkos tome objavili ste neke značajne knjige. Koji su to naslovi koje biste izdvojili i na koje ste ponosni?


Najponosniji sam na činjenicu da je Knjižara So, uz pomoć Ministarstva kulture Srbije i sve tri zalivske opštine, 2016. godine objavila kapitalnu po značaju – fotomonografiju „Istorija bokeljskog pomorstva“ Predraga V. Kovačevića, koja je ujedno i istorija Boke Kotorske jer prati istoriju najvitalnije privredne grane.


Potom, u jedinoj ediciji koju imamo, u ediciji „Bokeljologija“, objavili smo fotomonografije „Pomorska lica Boke Kotorske“ i „Ljude i brodove“ Siniše Lukovića, najvećeg život poznavaoca zalivske pomorske prošlosti. Tu su još

mnogi naslovi koji se bave morskim, pomorskim i bokokotorskim temama, od kojih za kraj valja istaći takođe kapitalnu po značaju, fotomonografiju „Vita Kotoranin, neimar Dečana“ Rista Kovijanića.


Do kraja ove godine trebalo bi da se pojavi priređeno izdanje knjige „Boka Kotorska“ Miloša Crnjanskog, za koju gotovo niko ne zna da uopšte postoji.




Koliku ulogu muzika zauzima u vašem životu i šta najviše slušate?


Intuitivno sam, dakle kao čovjek muzički neobrazovan, shvatio da kada bi se sve tri umjetnosti popele na olimpijsko postolje, muzika bi bila na prvom, književnost na drugom, a slikarstvo na trećem pak mjestu.


Volim da čujem mandolinu, gitaru i klavir.


Roman „Jedro nade“, kuriozitetno, pisan je šest godina sa samo dvije Vangelisove kompozicije u slušalicama: „Conquest of Paradise“ i „12 o`clock“. Te dvije kompozicije čitalac će naći i u knjizi.


Što se muzike ukrštene sa „Galebom koji se smeje – romana za decu i odrasle“ tiče, počesto potencijalnim kupcima pustim u Knjižari So muziku iz romana. Neka čitalac ovog teksta ukuca na Jutjubu „Banane 777“ i dobiće pjesmu koja donosi sreću. Budući da je „Galeb koji se smeje“ prvi roman intenzivno ilustrovan fotografijama geografije u kojoj se odigrava radnja, usudio bih se reći (posebno nakon brojnih dosadašnjih impresija čitalaca) da i roman „Galeb koji se smeje“ donosi sreću.


Autor: Dragana Ilić



This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now